احرار: تحولات ماههاي اخير نشان ميدهد پروژه «آلترناتيوسازي» براي رضا پهلوي، وارد فاز نهايي و پرريسک خود شده است؛ فازي که در آن، وابستگي امنيتي به دشمن خارجي ديگر پنهان نميشود، بلکه علني و مطالبهمحور مطرح ميگردد. درخواست براي حمله رژيم صهيونيستي به ايران، نه يک خطاي محاسباتي، بلکه خروجي طبيعي يک سناريوي شکستخورده است که از ابتدا بر «فشار بيروني» و «بيثباتسازي دروني» بنا شده بود
سعيد ايريلوزاديان: تحولات ماههاي اخير نشان ميدهد پروژه «آلترناتيوسازي» براي رضا پهلوي، وارد فاز نهايي و پرريسک خود شده است؛ فازي که در آن، وابستگي امنيتي به دشمن خارجي ديگر پنهان نميشود، بلکه علني و مطالبهمحور مطرح ميگردد. درخواست براي حمله رژيم صهيونيستي به ايران، نه يک خطاي محاسباتي، بلکه خروجي طبيعي يک سناريوي شکستخورده است که از ابتدا بر «فشار بيروني» و «بيثباتسازي دروني» بنا شده بود.
در ادبيات امنيت ملي، چنين کنشهايي ذيل مفهوم «آدرسدهي عملياتي به دشمن»تعريف ميشود؛ جايي که يک بازيگر سياسيِ فاقد پايگاه اجتماعي، تلاش ميکند خلأ مشروعيت خود را با مداخله قدرتهاي متخاصم جبران کند. اين همان نقطهاي است که پروژه سلطنتطلبي از يک جريان رسانهاي، به پيوست جنگ ترکيبي دشمن تبديل ميشود.
نکته قابلتأمل آنکه حتي در ميان منتقدان ساختار سياسي کشور نيز، اين واقعيت قابل انکار نيست. هوشنگ اميراحمدي صراحتاً تأکيد ميکند که رضا پهلوي فاقد توان سياسي، برنامه حکمراني و سرمايه اجتماعي است و «تنها مزيتش، انتساب خانوادگي» است. اين ارزيابي، از منظر تحليلي، بهمعناي فقدان هرگونه ظرفيت بومي براي رهبري يک تغيير سياسي است؛ خلأيي که ناگزير با اتکاي خارجي پر ميشود.
در مقابل اين سناريو، ميدان واقعي سياست ايران تصوير کاملاً متفاوتي را مخابره کرد. حضور ميليوني مردم در راهپيمايي ?? بهمن امسال، از نگاه ناظران امنيتي و اجتماعي، صرفاً يک آيين سالگرد نبود؛ بلکه يک «رفراندوم خياباني» تمامعيار بود. رفراندومي بدون مهندسي رسانهاي، بدون اتاق فکر خارجي و بدون واسطههاي سياسي.
اين حضور گسترده، حامل چند پيام راهبردي روشن بود::
-رد قاطع هرگونه مداخله خارجي در معادلات داخلي ايران
– نه گفتن به سلطنت موروثي و پروژههاي تاريخمصرفگذشته
– و بياعتبارسازي جريانهايي که در بزنگاه، امنيت ملي را وجهالمعامله قدرتطلبي شخصي ميکنند
از منظر امنيت اجتماعي، 22 بهمن امسال نشان داد که وحدت ملي همچنان مؤلفه پنهان اما تعيينکننده قدرت ايران است؛ مؤلفهاي که نه با تحريم فرسوده ميشود و نه با جنگ رواني فرو ميريزد. اين همان نقطهاي است که دشمن در آن شکست ميخورد و اپوزيسيون وابسته، دچار فروپاشي روايت ميشود.
در نهايت، رفراندوم برگزار شد؛ نه با صندوق، بلکه با حضور؛ و نتيجه روشن بود: ملت ايران، پهلوي و حاميان خارجياش را از معادله آينده حذف کرده است.
- نويسنده : سعيد ايريلوزاديان