يونس يوسفي --سينماي موسوم به «فارسي» در دهه‌هاي پاياني حکومت پهلوي، تصويري از زن ارائه مي‌کرد که بيش از هر چيز ابزار فروش و تحريک بود، نه انسانِ صاحب هويت و هنرمند. اين نگاه نه تحليل امروز، بلکه اعتراف خود بازيگران زن آن دوران است؛ سخناني که در مطبوعات رسمي رژيم پهلوي منتشر شد و امروز به‌مثابه سندي آشکار، واقعيت تلخ سينماي فارسي را نشان مي‌دهد. ژاله سام، بازيگر زن سينماي پيش از انقلاب، در گفت‌وگويي با روزنامه کيهان در 17ارديبهشت 1352مي‌گويد: «سينماگر، زن را به عنوان وسيله تلقي مي‌کند و زن نمي‌تواند در سينما از وسيله جنسي بودن به دور باشد.» چند ماه پيش‌تر، هاله، ديگر بازيگر زن آن دوره، در 22اسفند 1351در روزنامه کيهان صريح‌تر گفته بود: «کسي به زن اهميت نمي‌دهد و زنان ناگزيرند به پشتوانه مسائل جنسي به سينما بيايند و باقي بمانند.» اين اعتراف‌ها، مهر پاياني است بر افسانه «آزادي زن» در سينماي پهلوي؛ آزادي‌اي که در عمل چيزي جز اجبار به تن‌دادن به ابتذال نبود. واقعيت روشن است: سينماي پهلوي، نه‌تنها مدافع حقوق زن نبود، بلکه يکي از مهم‌ترين ابزارهاي تحقير و استثمار او به‌شمار مي‌رفت. زن اگر مي‌خواست ديده شود، بايد در چارچوب نگاه شهوت‌زده و مردسالارانه سينماگران حرکت مي‌کرد و اگر نمي‌خواست، حذف مي‌شد. امروز، هر تلاشي براي رمانتيک جلوه دادن «دوران طلايي قبل از انقلاب» تحريف تاريخ است. اسناد همان دوران، بي‌واسطه و بي‌نياز از تفسير، مي‌گويند: زن در سينماي پهلوي، صاحب کرامت نبود؛ ابزار بود.