احرار: دشمن، وقتي با لبخند نزديک ميشود، خطرناکتر از زمانيست که با سلاح ميآيد. تجربه سالها تقابل نشان داده است که هر جا ترديد بوده، هزينه تحميل شده و هر جا ايستادگي بوده، عقبنشيني رخ داده است.
اعظم نعيمي: اين سرزمين را اگر بخواهي درست بشناسي، بايد به شيوه ايستادنش نگاه کني؛
نه فقط به شعارهايش، بلکه به رفتارش در بزنگاهها.
ايران، با مردمش صبور است.
وقتي فشارها سنگين ميشود، وقتي زندگي سختتر از هميشه نفس ميکشد، اين ملت با تکيه بر همراهي، تاب ميآورد. در کوچهها و خيابانها، در روزهاي سخت و شبهاي طولاني، اين مردماند که بار اصلي را به دوش ميکشند و همين، منطق صبر و مدارا را معنا ميکند.
اما اين صبوري، ضعف نيست.
و مهرباني، هرگز بهمعناي غفلت تعبير نشده است.
در نقطه مقابل، آنجا که دشمن ايستاده؛ با نقشه، با نفوذ، با جنگ رواني و ضربه از پشت لبخند، معادله تغيير ميکند. اينجا ديگر جاي مماشات نيست.
اينجا، قاطعيت يک اصل امنيتي است.
دشمن، وقتي با لبخند نزديک ميشود، خطرناکتر از زمانيست که با سلاح ميآيد. تجربه سالها تقابل نشان داده است که هر جا ترديد بوده، هزينه تحميل شده و هر جا ايستادگي بوده، عقبنشيني رخ داده است.
منطق جمهوري اسلامي در اين سالها روشن بوده است:
با مردم، گفتوگو؛
با تهديد، پيشدستي؛
و با دشمن، پايانِ قاطع ماجرا.
اين دوگانه، نه تناقض، بلکه نشانه بلوغ راهبردي است. کشوري که مردمش را سرمايه ميداند، با آنها همراهي ميکند؛ و کشوري که دشمنش را ميشناسد، اجازه آزمون و خطا به او نميدهد.
در دنيايي که مرز ميان «دوست» و «دشمن» عمداً مخدوش ميشود، هنرِ بقا اين است که دل را به مردم بسپاري و دست را براي دشمن محکم نگه داري.
اينجا، صبر با مردم است؛
و با دشمن، هيچچيز جز قاطعيت.