احرار: تبريز را نميتوان صرفاً در سطرهاي تاريخ و قابهاي موزهاي خلاصه کرد. تبريز، يک موجود زنده است؛ شهري که حيات خود را از انسانهاي مؤمن، متعهد و اثرگذار ميگيرد. چهارمين همايش «زندهنامان تبريز» دقيقاً بر همين حقيقت دست ميگذارد ؛ اينکه روايت اصيل تبريز، نه در کتابها، بلکه در متن جامعه و در کنش روزمره انسانهايي جاري است که هنوز ايستادهاند و ميسازند.
سعيد ايريلوزاديان: تبريز را نميتوان صرفاً در سطرهاي تاريخ و قابهاي موزهاي خلاصه کرد. تبريز، يک موجود زنده است؛ شهري که حيات خود را از انسانهاي مؤمن، متعهد و اثرگذار ميگيرد. چهارمين همايش «زندهنامان تبريز» دقيقاً بر همين حقيقت دست ميگذارد ؛ اينکه روايت اصيل تبريز، نه در کتابها، بلکه در متن جامعه و در کنش روزمره انسانهايي جاري است که هنوز ايستادهاند و ميسازند.
در روزگاري که پروژه تحريف هويت، قهرمانزدايي و القاي «بيريشگي» بهعنوان ابزار جنگ نرم دنبال ميشود، برگزاري همايشي با محوريت مفاخر زنده، يک اقدام صريح فرهنگي ـ انقلابي است. اين همايش، خط بطلاني است بر نگاهي که ميخواهد سرمايه انساني را ناديده بگيرد و الگوهاي بومي را به حاشيه براند.
تجليل از زندهها؛ مقابله با روايتسازيهاي تحميلي
منطق انقلاب اسلامي همواره بر «انسانِ در ميدان» استوار بوده است؛ انساني که مسئوليت ميپذيرد، هزينه ميدهد و در بزنگاهها عقب نمينشيند. «زندهنامان تبريز» با تجليل از نخبگان و چهرههاي اثرگذار در زمان حياتشان، در برابر فرهنگ غلط «ديرقدرداني» ميايستد و الگوي درست را به جامعه معرفي ميکند.
اين رويکرد، مستقيماً با گفتمان جهاد تبيين پيوند دارد؛ چراکه بهجاي قهرمانان مصنوعي و وارداتي، الگوهاي واقعي، در دسترس و برخاسته از بطن مردم را برجسته ميکند. الگويي که جوان تبريزي بتواند او را ببيند، بشناسد و مسيرش را ادامه دهد.
تبريزِ زنده؛ شهر مقاومت فرهنگي
چهارمين دوره همايش «زندهنامان تبريز» نشان ميدهد اين رويداد از يک برنامه تشريفاتي عبور کرده و به يک جريان هويتساز بدل شده است. جرياني که با روايتسازي درست، از حافظه تاريخي شهر صيانت ميکند و اجازه نميدهد هويت تبريز، قرباني فراموشي يا تحريف شود.
تبريز، شهري است که هم در انقلاب مشروطه، هم در نهضت اسلامي و هم در سالهاي دفاع مقدس، با انسانهايش معنا پيدا کرده است. امروز نيز تداوم اين هويت، در گرو معرفي و تکريم همان انسانهايي است که بيهياهو، بار مسئوليت را بر دوش گرفتهاند.
سرمايه انساني؛ ستون فقرات قدرت نرم
در معادلات واقعي پيشرفت، نه برجها و پروژهها، بلکه انسانها تعيينکنندهاند. همايش «زندهنامان تبريز» با تمرکز بر سرمايه انساني متعهد، به يکي از مهمترين مؤلفههاي قدرت نرم شهري توجه ميکند؛ مؤلفهاي که ميتواند تبريز را در برابر تهاجم فرهنگي و هويتي، مقاوم و پيشبرنده نگه دارد.
«زندهنامان تبريز» اعلام يک موضع روشن است؛ اين شهر هنوز زنده است، چون انسانهايش زندهاند، مؤمناند و در ميداناند. چهارمين همايش، پيام روشني براي امروز و فرداي تبريز دارد؛ اينکه آينده، نه با فراموشي ريشهها، بلکه با تکيه بر سرمايههاي انساني و هويت انقلابي ساخته ميشود. اين مسير اگر با قوت ادامه يابد، تبريز ميتواند به الگويي ملي در پاسداشت مفاخر زنده و مقاومت فرهنگي تبديل شود.