سهيلا عباسپور:  در نگاه اول، چيزي که جلب توجه مي‌کند، موهاي آراسته‌ي جوگندمي، چهره‌ي خوشحال و لباس‌هاي شيک و مرتب اوست. يک کت چهارخانه‌ي شيک به تن دارد؛ ظاهرش به‌اندازه‌ي آثارش، آرام، بي‌ادعا و دقيق است. بي‌هياهو به سمتمان مي آيد، همان‌طور که سال‌هاست هنر او بي‌صدا در حافظه‌ي شهر جا خوش کرده است.

داوود نيکنام، متولد 1347 از محله‌ي سرخاب تبريز، خوشنويسي با 38 سال سابقه فعاليت حرفه‌اي در خطوط نستعليق، ثلث و نسخ است. آثار او بيش از چهره‌اش شناخته شده و مردم خط او را در رسانه ملي و فضاهاي شهري مي‌شناسند.

آغاز مسير هنري او به نوجواني بازمي‌گردد، زماني که امکانات چنداني وجود نداشت. خودش از آن دوران چنين ياد مي‌کند: پدرم قاليباف بود و وضعيت مالي خوبي نداشتيم. پول توجيبي‌هايم را جمع مي‌کردم و از بقالي محل مرکب و قلم مي‌خريدم. هميشه احساس مي‌کردم بايد بنويسم؛ نيرويي مرا به نوشتن وا مي‌داشت.

سال 1364نقطه‌ي عطف زندگي هنري اوست؛ زماني که در تبريز به محضر استاد زنده‌ي ياد ابراهيم بخت‌شکوهي راه پيدا مي‌کند. بيست‌ويک سال شاگردي در کنار اين استاد، تنها به آموزش خوشنويسي ختم نشد؛

نيکنام از آن دوران به‌عنوان مدرسه‌اي اخلاقي ياد مي‌کند: از استاد بخت‌شکوهي اصول خوشنويسي را ياد گرفتم، اما مهم‌تر از آن، تحت تأثير فضيلت‌هاي اخلاقي او قرار گرفتم؛ پاکي، جوانمردي، اراده قوي، صداقت و خوش‌قولي.

پس از دريافت مدرک ممتاز از انجمن خوشنويسان ايران در سال 1369، تدريس را آغاز کرد و همچنان ادامه مي‌دهد. او آموزش را بخشي از مسئوليت هنرمند مي‌داند: در اين سال‌ها در آموزشگاه‌ها، فرهنگسراها و کارگاه‌ها تدريس کرده‌ام و معتقدم با اين کار، زکات هنر خودم را پرداخت مي‌کنم. بخش عمده‌اي از فعاليت او به آثار مذهبي اختصاص دارد.

نيکنام تاکنون بيش از 150 اثر به مناسبت ولادت و شهادت ائمه اطهار(ع) خلق کرده که بخش قابل توجهي از آن‌ها به حضرت ولي‌عصر(عج) اختصاص دارد. از شاخص‌ترين آثار او، کتيبه ضريح شش‌گوشه حضرت امام حسين(ع) است؛ کتيبه‌اي به طول 19متر و عرض 50سانتي‌متر، به خط ثلث و شامل فرازهايي از زيارت عاشورا، که به سفارش مردم نوشته شد و راهي کربلا شد. خوشنويسي کتيبه‌هاي ضريح حضرت زينب کبري(س) و حضرت رقيه(س) نيز از ديگر آثار ماندگار اوست.

داوود نيکنام در چهارمين دوره آيين تجليل از «زنده‌نامان تبريز» که به همت سازمان فرهنگي هنري شهرداري تبريز برگزار شد، اين برنامه را يکي از بهترين و تأثيرگذارترين اقدامات فرهنگي دانست و گفت: «اين همايش فرصتي است براي ثبت و معرفي کساني که براي شهرمان دلسوزانه و جانانه تلاش کرده‌اند. ما موظفيم زحمات اين افراد را ثبت کنيم و آن‌ها را به جوان‌ها معرفي کنيم تا مسيرشان ادامه پيدا کند. او نقش شهرداري و سازمان فرهنگي هنري را در اين مسير مهم ارزيابي کرد: «وقتي چنين برنامه‌هايي با نگاه درست برگزار مي‌شود، هم به هنرمند انگيزه مي‌دهد و هم باعث مي‌شود نسل جوان با ريشه‌هاي فرهنگي شهرش آشنا شود؛ کاري که در نهايت موجب افتخار خودمان و معرفي درست فرهنگ کشورمان در سطح گسترده‌تر مي‌شود.

و در پايان جواب هاي کوتاهش به سوالات کوتاهمان جالب توجه بود:

زنده‌نامان يعني : تجليل

تقدير: درود

ماندگاري يا شهرت؟ ماندگاري

و احساس امروزش در مراسم زنده نامان:  حس ارزش