يونس يوسفي--  برخي مديران مي‌آيند و مي‌روند، اما برخي ديگر در دل مردم ماندگار مي‌شوند؛ نه به‌خاطر جايگاه اداري، بلکه به‌سبب نوع زيست، شيوه خدمت و صداقت در عمل. مالک رحمتي از همين جنس بود؛ مديري که امروز از او به‌عنوان «زنده‌نام تبريز» ياد مي‌شود، چون نامش هنوز در ذهن و زبان مردم زنده است. مالک رحمتي الگوي خدمت صادقانه و بي‌تکلف بود. مديري که پشت ميز نماند و استانداري را به اتاق کار محدود نکرد. شب و روز نمي‌شناخت؛ پروژه‌ها را در ميدان مي‌ديد، نه در گزارش‌هاي کاغذي. حضور ميداني‌اش واقعي بود، نه نمايشي، و همين ويژگي او را به مديري متفاوت در حافظه آذربايجان شرقي تبديل کرد. محبوبيت او اتفاقي نبود. مالک رحمتي، مالک دل‌هاي آذربايجان شد، چون اهل مدارا با مردم بود، اما اهل معامله و زدوبند با فاسدان هرگز. خط قرمز او روشن بود؛ فساد، بي‌عدالتي و رانت. نه اهل سکوت در برابر ناحق بود و نه مصلحت‌انديشي‌هايي که حق مردم را قرباني آرامش مديريتي مي‌کند. همين صراحت و شجاعت، شايد کار را برايش سخت مي‌کرد، اما اعتماد عمومي را برايش ساخت. او مديري نبود که با بي‌عدالتي کنار بيايد يا براي حفظ موقعيت، چشم بر مشکلات ببندد. سکوت در برابر نابرابري در قاموس مالک رحمتي جايي نداشت. اگر مشکلي بود، پيگيري مي‌کرد؛ اگر حقي ضايع مي‌شد، مي‌ايستاد. همين ايستادگي است که امروز فقدانش را سنگين‌تر کرده است. تجليل از مالک رحمتي در همايش زنده‌نامان تبريز، تجليل از يک نام نيست؛ يادآوري يک معيار است. معياري براي مديريت، براي مسئوليت‌پذيري و براي اينکه مردم آذربايجان بدانند هنوز هم مي‌توان مديري داشت که هم محبوب باشد و هم اهل مماشات با فساد نباشد. حقيقت اين است که جاي خالي مالک رحمتي را هيچ استانداري در آذربايجان شرقي نمي‌تواند پر کند؛ نه به‌خاطر عنوان، بلکه به‌خاطر منش. او رفت، اما الگويي از خود به‌جا گذاشت که سال‌ها مي‌تواند معيار قضاوت مردم درباره مديران آينده باشد. مالک رحمتي زنده‌نام است، چون نامش با صداقت، شجاعت و خدمت گره خورده؛ و چنين نام‌هايي، هرگز از حافظه يک شهر پاک نمي‌شوند.