احرار: کمتر ميتوان از نسلي سخن گفت که از نخستين گامهاي زندگي، آگاهانه به سايهها سلام کرده باشد؛ نسلي که «گمنامي» برايش نه يک فضيلت تزئيني، بلکه ضرورتي ناگزير در مسير صيانت از امنيت ملي است.
سعيد ايريلوزاديان: سربازان گمنام امام زمان (ع)، مرداني هستند که از ابتدا پذيرفتهاند ديده نشوند تا ايران ديده شود، نامشان گفته نشود تا آرامش در اين سرزمين ماندگار بماند و روايت زندگيشان در سکوت بگذرد تا روايت امنيت، بيوقفه ادامه يابد.
سربازان گمنام امام زمان (ع)، ستونهاي ناپيداي امنيت ايران اسلامياند؛ مجاهداني که در خط مقدم جنگ بيصدا ايستادهاند؛ جنگي که ميدانش نه خاکريز، که ذهنهاست و ابزارش نه سلاح گرم، که شايعه، نفوذ و عمليات رواني است. آنان شب را به صبح ميرسانند تا صبح اين سرزمين، آرام آغاز شود و خواب دشمن، آشفته بماند.
امنيتي که امروز در کوچهها، شهرها و مرزهاي ايران جاري است، محصول تصميمهاي دقيق، رصدهاي بيوقفه و مجاهدتهاي خاموش کساني است که حتي نزديکترين افراد به آنان نيز از جزئيات مأموريتهايشان بيخبرند. اين «گمنامي ناگزير»، نه محدوديت که نشانه بلوغ امنيتي يک نظام است؛ چراکه امنيت واقعي، زماني پايدار ميماند که قهرمانانش در حاشيه بايستند و بينام، نقشآفريني کنند.
در روزگاري که دشمن، انسجام و وحدت ملي را به اصليترين هدف جنگ رواني و رسانهاي خود بدل کرده و ميکوشد با ناامنسازي ذهنها، امنيت ميداني را مخدوش کند، نقش سربازان گمنام امام زمان (ع) بيش از هر زمان ديگر راهبردي و تعيينکننده است. آنان با اشراف اطلاعاتي، پيشدستي در تهديدات و خنثيسازي شبکههاي نفوذ، اجازه نميدهند التهابِ طراحيشده، به واقعيت اجتماعي بدل شود.
شهادت اين مجاهدان خاموش نيز ادامه همان مسير است؛ بيهياهو، بيتصوير و بيتيتر. اما تاريخ، خوب ميداند امنيتي که امروز بديهي به نظر ميرسد، بر شانههاي همين ناشناختگان استوار است؛ مرداني که نامشان در اسناد محرمانه ميماند، اما اثرشان در زندگي روزمره يک ملت جاري است.
سربازان گمنام امام زمان (ع)، سپر خاموش ملتاند؛ چشمهايي که هرگز بسته نميشود تا ايران، بيدار بماند و امنيت، بيصدا اما استوار، ادامه پيدا کند.
- نويسنده : سعيد ايريلوزاديان