يونس يوسفي --وحدت اجتماعي در ايران؛ سرمايه‌اي براي فرداي روشن در روزگاري که جهان بيش از هر زمان ديگر گرفتار شکاف‌هاي فکري و فرهنگي است، ملت ايران همچنان از نعمتي بزرگ به نام «وحدت اجتماعي» برخوردار است؛ وحدتي که از دل فرهنگ، ايمان و تاريخ مشترک اين سرزمين جوشيده و توانسته ايرانيان را در بزنگاه‌هاي سرنوشت‌ساز کنار هم نگاه دارد. وحدت اجتماعي در ايران، نه صرفاً هم‌صدايي در سخن، بلکه هم‌دلي در مسير ساختن آينده است. از دوران انقلاب و دفاع مقدس گرفته تا بحران‌هاي طبيعي و اقتصادي، هرگاه جامعه ايراني تصميم گرفته شانه‌به‌شانه هم بايستد، نتايج درخشاني پديد آمده است؛ از بازسازي شهر‌ها پس از زلزله تا پيشرفت‌هاي علمي و فناورانه که با همکاري و همياري جوانان اين سرزمين تحقق يافته‌اند. فرصت‌هاي بزرگي پيش‌روي ماست. تنوع فرهنگي و قومي ايران، اگر با درک و احترام متقابل همراه شود، مي‌تواند به منبعي غني از خلاقيت و هم‌افزايي تبديل گردد. نسل جديد، با ذهني باز و نگاهي جهاني، مي‌تواند پلي باشد ميان سنت و نوگرايي و روح تازه‌اي در پيکره وحدت ملي بدمد. رسانه‌ها، دانشگاه‌ها و سازمان‌هاي مردمي نيز نقشي کليدي در تقويت اين هم‌گرايي دارند؛ با روايت داستان‌هاي افتخارآميز از همکاري، نوع‌دوستي و همياري در اقصي نقاط کشور. امروز بيش از هر زمان، وحدت اجتماعي ضرورتي راهبردي است؛ نه شعاري زودگذر، بلکه سرمايه‌اي ماندگار براي توسعه و رضايت جمعي. ما ايرانيان اگر به جاي تمايز، بر اشتراکات‌مان تمرکز کنيم، اگر به‌جاي تفرقه، دست در دست هم بگذاريم، هيچ مانعي نمي‌تواند راه ما را ببندد. خواننده‌اي که اين سطور را مي‌خواند، بايد بداند: وحدت از «ديگران» آغاز نمي‌شود، از خود ما آغاز مي‌شود—از گفت‌وگوي صميمي با همسايه، از مهرباني در فضاي مجازي، از احترام به تفاوت‌ها. آينده‌اي روشن در انتظار جامعه‌اي است که بداند قدرت واقعي‌اش در همدلي است، نه در جدايي.